• Fatih Akın : O bir Sürmeneli
• 24 Nisan 2008,Perşembe 10:09 Ekleyen: Arslan Topçu
• Tekne dergisinin 13. sayısında yer alan Fatih Akın ile hoş bir sohbeti sizinle paylaşmak istiyoruz...
  
  Fatih Akın, dünyanın en saygın sinema festivallerinden aldığı ödüllerle adını duyuran,  son dönemin en önemli yönetmenlerinden biri. Geçtiğimiz kırk yıl içinde, Türkiye’den Almanya’ya göç eden yaklaşık üç milyon kişiden biriydi ailesi. Almanya’da doğdu büyüdü. Almanya vatandaşı.
  
  Türkiye’yi film yaptıkça tanıdı, geç de olsa memleketi Çamburnu’nu keşfetti. Yaşamın Kıyısında filmiyle Cannes’te aldığı ödülün dumanı henüz üzerindeyken, ekibiyle geldiği Çamburnu Şenliklerinde bulduk onu. Aldık, Sürmene Lisesi’ne götürdük ve memleket üzerine, sinema üzerine konuştuk…
  
  
  Tekne: Almanya’nın kültürüyle büyüdünüz. Kendinizi ait hissettiğiniz bu toprakların kültürünü öğrendikçe neler değişti sizde?
  
  FATİH AKIN:  Şunu fark ettim. Baktım ki yurt dışında Türkiye bilinmiyor. Ya da kafasında daha farklı bir Türkiye imajı var. Ben Türkiye’yi keşfettikçe ve onlar da benim filmlerimle birlikte keşfetmeye başladılar. Örneğin İstanbul Hatırası filmimle Japonya’dan, Amerika’dan, Kanada’dan, dün-yanın birçok yerinden mektuplar aldım, biz Türkiye’yi böyle bilmiyorduk diye.
  
  Tabi aynı zamanda kendi mantığıma, ufkuma aykırı gelen, eleştirdiğim yönleri de var ülkenin. Bunu da eleştiriyorum tabii ki. Çünkü ben bu topraklara aidim. Bu topraklardan sorumlu hissediyorum kendimi.  Benim Türkçem çok bozuk hala. Benim eşim yabancı. O eksiklik tabii ki var. Keşke burada daha çok zaman geçirebilsem, o zaman düzelir birçok şey. Ben Türkiye’ye dışarıdan da bakabiliyorum. Siz sadece içeriden bakabiliyorsunuz belki.
  
  
  
  Tekne: Çamburnu’ndaki çöplük olayıyla ilgili belgesel çekiyorsunuz.  Bu bir sanatçı duyarlılığı mı, yoksa memleketini seven bir Çamburnulunun toprağına ve geçmişine olan yalın bağlılığı mı?
  
  FATİH AKIN: Memleket sevgisi… Ben burayı seçtim. Çünkü burası bana yakın. Burası benim toprağım diye düşünüyorum. Dünyanın birçok yerinde haksızlıklar var. Örneğin Meksika’daki Kızılderililerin mücadelesine de katılabilirdim. Ama kendi toprağım dururken benim orada ne işim var? Kendi toprağım beni çağırıyor, elimde olan bir şey değil bu. Ama Çamburnu’ndaki protestoya katıldığımda bana Türkiye’nin Bono’su dediler. Kabul etmiyorum bunu. Bence o üçkâğıtçı bir adam… Neyse girmeyelim o meseleye şimdi.
  
  Bugünlerde öyle bir moda var, dünyayı kurtaralım vs. gibi. Angelina Julia mesela, her yerden evlat ediniyor, ya da Brad Pitt falan. Afrika’daki su kaynakları ile ilgili çalışmalar gibi… Birçok para yatırıyorlar bu tür işlere. Kimileri eleştiriyor bunu. İş popülizme kaçtığında da rahatsız oluyorum. Ben samimiyim, çünkü burası benim toprağım. Daha fazla seyircim olsun, sempati kazanayım diye yapmıyorum ki…
  
  Belgeselin bir bölümünü Yomra’da çekiyoruz. Orada çöplüğün önünde futbol oynuyor çocuklar. İçim parçalanıyor. Çocuklar, gelecek demek. Ekip çekiyor, aralarında yabancılar var. Okulun öğretmeniymiş, kızıyor bize, niye çekiyorsunuz, Türkiye’yi mi kötüleyeceksiniz diye. Suç Amerika’da diyor. Ya kardeşim Amerika nerede, Yomra nerede. Çöp gözünün önünde duruyor, sen Amerika’yı suçluyorsun. Önce çöpünü temizle, ama temizlemiyor adam. Suçu hep dışarıda aramak doğru değil. Pencereye bayrak asmayla bitmiyor işler.
  
  
  Tekne: Bu güzel sohbet için teşekkür ediyoruz.
  FATİH AKIN: Ben teşekkür ederim..
  
  
  Bu söyleşiniyi gerçekleştiren tekne dergisine teşşkürlerimizi bir borç biliyoruz. Ayrıca bu söyleşinin detaylı bilgileri Tekne dergisinin 13. sayısında bulabilirsiniz
  

Surmenem.com en iyi 1024*768 ve üstü çözünürlüklerde görüntülenir.
Microsoft İnternet Explorer 6.0-7.0, Opera 9, Mozilla 1.7 ve Safari tarayıcılarında test edilmiştir. Bu site XHTML 1.0 ve CSS 2.0 kurallarına uygun kodlanmıştır. Yazılım ve Tasarım: Surmenem.com İnternet Hizmetleri