İbrahim Çakır

Futbolsuz bir yazdan sonra yeni sezona merhaba dedik...  Seni özlemiştik futbol, seni çok özlemiştik Trabzonspor...

Saat 18.00 sofra hazırlanıyor... Acele acele yiyorum; ne de olsa bir saat sonra Trabzonspor'umuzun bu sezonki ilk maçı var... Yemek, diş fırçalama, üst-baş derken saat 18.30'a geliyor. Tam apartman merdivenlerine yöneliyorum ki dolmuşun sesi geliyor kulaklarıma;

-"Aha dolmuş da gitti emi." diye ah çekiyorum...

Ev ve çarşı arası yaklaşık 3 km. Günlerden Pazar olduğu için dolmuşlar sık gelmez diyorum ve yürüyerek gitmeye karar veriyorum...

Apartmandan dışarıya adımımı atar atmaz rüzgarlı ve tozlu bir hava karşılıyor beni; "Bu diyarda Trabzonspor'a gönül vermek öyle kolay değil." diyor adeta...  Havaya inat; "Olsun, ben yürürüm." diyorum. Saat 18.40 olmuş. Derken dolmuşu görüyorum ve "Bunda da bir hayır vardır, atlayalım." diyorum... Çarşıya doğru ilerlerken yağmur başlıyor...  Neyse ki dolmuş on dakikada çarşıya varıyor... Çise devam ediyor ve her yer buram buram toprak kokuyor... Mevsimleri bilmesem ilkbahar diyeceğim... İstikamet Niğde Karadenizliler Derneği. Beş dakika daha yürüyüp derneğin önüne geliyorum. Bir de ne göreyim; dernek kapalı. Maça beş dakika var. Ve yıllar öncesine gidiyorum... Hızlı adımlarla "Mecburiyet Caddesi"(öğrencilerin taktığı isimdir-Gerçek adı Bor Caddesi )ne çıkıyorum. Aradan dalıp Yeşim Okey Salonu'ndan içeri giriyorum. Yıllar öncesine gittim dedim ya; üniversite hayatımız boyunca kahve-oyun salonlarına pek gitmedik... Bin de bir de olsa giden arkadaşların yanında "beşinci eleman-sinek" olarak gittiğimiz oldu... Çoğunlukla da bu salona... Kahveden içeri girer girmez mekan sahibi kahvenin yabancısı olduğumuzu anlıyor adeta. Ve elini uzatıyor.

-"Hoş geldiniz, birine mi bakmıştınız." diyor.                                                                                                       

-"Hoş bulduk, maçı izleyecektim." diye cevap veriyorum.

-"Alt kata ineceksiniz." diyor kahveci.

Merdivenlerden inerek bodrum sayılabilecek yere iniyorum. Yüz kişilik salonda sadece dört kişi var ve maç başlamak üzere... Gözlerler selam verip alıyorum ve uygun bir yere oturuyorum...  Dev ekran yenilenen Trabzonspor tribünlerini gösteriyor ve sunucu da överek anlatıyor Avni Aker'in yeni görünüşünü...

Kalede Tolga, sağ kenarda Serkan ve orta sahada Hüseyin'in de kadroda olduğunu görünce içimde belli belirsiz bir endişe oluşuveriyor... Derken on on bir kişi daha salona giriyor. Tamı tamına on altı kişi oluveriyoruz. Gerçi hala tatil dönemi. Ne üniversite öğrencileri, ne de memurlar dönmemiş. Bunu da göz önüne alınca sayımız normal diyorum...

Ve maç başlıyor... Uzun uzadıya anlatmaya gerek yok, sonucu biliyorsunuz: 2-0. Sezonun ilk maçı, sahadaki takımın yarısından fazlası yeni. Uyum sorunu var, orta saha biraz silik. Liste uzatılabilir ama biz oyuncuları değerlendirelim: En göze batan futbolcularımız; "Büyük Şef" Song, "Biyonik Adam" Egemen, Hırvat Cale ve Yenal'ın gözdesi Selçuk... Yattara yanıp sönüyor... Tolga tedirgin... Umut çalışkan... Gökhan iyi niyetli... Serkan yetersiz... Colman'ın uyum sorunu devam ediyor. Tayfun her zamanki gibi... Barış oyuna hareket getirdi... Hüseyin beklediğimizden çok iyi... Yenal soğukkanlı... Taraftar mükemmel...  Geçen yıla göre daha inançlı ve çalışkan bir takım... İnşallah kazandıkça kendilerine çok şey katacaklar...

Maç bitince eve döndüm.  24. 00'a doğru bilgisayarın başına geçip bu aralar merak sardığım blog oluşturma işine devam ettim... Blogçu servisi sayesinde amatör de olsa bir internet sayfası hazırlıyorum... Zamanla kendimi geliştireceğim inşallah... Derken saat 04.00'e gelmiş... "Bari namazı kılıp öyle yatayım." dedim ve 05.30 gibi yattım... Tabi yatar yatmaz uyunmuyor; bu yazacaklarımı aklımda tasarlaya tasarlaya uyumuşum ve şimdi de 13.50 itibariyle son noktayı koyuyorum...

Allah'a emanet olun...